NA ŚMIERĆ

uczucia wygasły
niczym wielki piec stary
i łzy tylko płyną
choć już stoją zegary

dnia wciąż ubywa
skąpane wieczory
w ślepej ciemności
i strzygi potwory

już drzewa w nagości
już łezka się kręci
niby jesień ta złota
lecz wiosna wciąż nęci

na koniec jesieni
puch biały spadnie
zapłaczę się na śmierć
i znajdę się na dnie