Peryskop do nieba...
Wdowy - od stóp do głów czarne.
Jak pień osmolonego drzewa,
stojący wśród radosnego życia.
Tędy przeszedł pożar miłości.
Z łona i serca jak z paleniska,
jak z dziupli wyrwane motyle,
odfrunęły niewczesne ptaki.
W powietrzu drży niemy krzyk.
Umarli - od stóp do głów biali.
Trumny jak malowane barki
odpływające bez galernika
na drugi brzeg lepszego życia.
Tylko czerwony kwiat na grobie
wyrastający z krwawiącego serca
jak Peryskop - ziemi nie widać!
Ich powieki opadają jak skrzydła.
Czarne i białe wszystko
|
